Dziś temat rekomendacji (z mojego punktu widzenia lepsze słowo, niż krytyka, bo świat jest nią aż nadto przepełniony) diametralnie się zmienił. Internet zdominował dyskusje na temat miejsc wartych odwiedzenia oraz tych, które lepiej omijać. Przewodniki online oraz blogi pisane przez rzesze ludzi stały się podstawowym źródłem informacji o restauracjach. Pojedyncze przewodniki papierowe wciąż są uznawane za dobre źródło, ale ich staromodna forma i brak możliwości bieżącej aktualizacji powoduje, że częściej trafiają w ręce osób, które wolą tradycję. Dziś chcemy szybko dowiedzieć się, gdzie zjeść, a tym samym (niestety) jeszcze częściej idziemy na skróty, bo wpadamy w pułapkę nieuczciwości sieci.

Wielu blogerów idzie do restauracji uprzedzając o swojej wizycie, często wręcz wymuszając voucher na jedzenie i dodatkowe korzyści, a gdy ich nie otrzymają, padają słowa krytyki wobec danego miejsca. Są też tacy, którzy rzetelnie piszą o jedzeniu, ale jest ich tak mała garstka, że często trudno ich wyłapać w gąszczu tych pierwszych. Tu niestety rzetelność jest zaburzona i to w ogromnym stopniu. Podobnie jest niestety z przewodnikami po restauracjach – są te, które oddały w pełni rolę rekomendacji w ręce gości, a więc czekają na prawdziwe wpisy o danych miejscach, a są te, które powiedziały – kupimy sobie recenzje i zmusimy restauratorów do płacenia nam, by były dobre. Tak! Właśnie w taki sposób widzimy ludzi, którzy mają po 800 recenzji napisanych w ciągu roku – to pracownicy zatrudnieni na zlecenie portali, a nie prawdziwi krytycy kulinarni.

Dziwi mnie wciąż, że w dobie bycia zarzuconym informacjami, bardziej restauratorom zależy na ilości, niż na jakości recenzji i oni sami zlecają ich pisanie innym. Tym samym czytelnik zamiast mieć do przebrnięcia kilka wpisów o wybranych na początek miejscach, czyta dziesiątki, a czasem setki informacji, które absolutnie nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Coraz trudniej jest nam wybrać miejsca warte odwiedzenia właśnie ze względu na nadmiar i niską jakość informacji o nich. Coraz trudniej powiedzieć – to dobry przewodnik, to dobry blog, to dobra gazeta polecająca restauracje, bo jednego dnia wszystko jest w porządku, a innego nagle pojawia się setka wpisów na temat jednego miejsca przygotowana na zlecenie samej restauracji i piszą ją ludzie, którzy nigdy w niej nie byli. Jest jeszcze dodatkowa rzecz w kwestii rekomendacji. Wspominałam niedawno o braku stałej jakości w restauracjach – wciąż uczymy się, że bez względu na to, jaka załoga z nami pracuje, jedzenie i obsługa powinny być na dokładnie takim samym poziomie. Dlatego sama się nie raz śmieję, że z ostrożnością polecam miejsca, bo boję się, że po mojej wizycie czyjeś wrażenia będą zupełnie inne.

Nie, nie ma się co bać krytyków kulinarnych XXI wieku – obojętnie, czy tych domorosłych blogerów, czy portali. Trzeba wyrobić sobie wobec nich odpowiednie podejście i szczerze nie martwić o coś, co nie jest prawdziwe, jak na przykład wpisy o restauracjach. Niezbędna jest reakcja na nie, ale lepiej jest zadbać o rekomendacje w ramach swojego “podwórka” i na kilku wybranych portalach, czy blogach – pamiętajcie, całego świata Internetu nie dacie radę ogarnąć. Uporządkujcie opinie o swojej restauracji na przykład na Facebooku, sprawdźcie kilka wiodących portali w sieci i tu miejcie pełną kontrolę nad nimi, ale też nie bójcie się czasami zaprosić blogerów do siebie – poznajcie treści, jakie przedstawiają, w jaki sposób mówią o miejscach i dajcie się im poznać. To nic strasznego. Wierzę, że w dobie nadmiaru informacji w sieci, ich niskiej jakości oraz małej wartości, stworzycie własną przestrzeń, która pokaże, że jesteście miejscem wartym odwiedzenia. Trzymam za dobre i rzetelne opinie o Waszej restauracji bardzo mocno kciuki!

Artykuł Krytyk kulinarny – dawniej i dziś pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Jest rozwiązanie, które pomoże restauratorom zatrzymać taki scenariusz. O ile samodzielna kontrola pracy i jakości w restauracji jest czymś nie podlegającym dyskusji, właściciel musi wiedzieć, że jego obecność w lokalu często zmienia w pełni jego funkcjonowanie. Załoga stara się dużo bardziej, kuchnia pracuje sprawniej, a goście dostają to, co powinni. Bardzo często nieobecność właściciela pokazuje prawdziwe oblicze restauracji, dlatego warto skorzystać z pomocy osoby trzeciej – tajemniczego gościa.

Czym kierować się wybierając firmę lub osobę, która ma odwiedzić lokal? Po pierwsze nie może to być osoba z przypadku, dla której większe znaczenie ma darmowy posiłek i zarobek, niż to, w jakim celu się tam pojawia. Profesjonalista ma za sobą doświadczenie, które pokaże właścicielowi szereg błędów popełnianych w restauracji podczas jego nieobecności. Dlatego właśnie wiedza tajemniczego gościa jest tak istotna. Czas pracy kuchni, sprawna obsługa, reakcja na wyjątkowe sytuacje (np. skarga gościa), prezentacja i smak dań – to tylko część tego, co widzi tajemniczy gość w restauracji. Profesjonalista zobaczy dużo więcej, a informacje, które przekaże po wizycie będą doskonałym początkiem dyskusji związanej z eliminacją błędów niezbędnych do poprawnego funkcjonowania lokalu.

Jak często korzystać z pomocy tajemniczego gościa? Dobrze byłoby robić to regularnie i o różnych porach dnia, czy tygodnia – kilka razy do roku, dobierając osobę, która nie jest znana załodze i której uwagi po pierwszym razie faktycznie okazały się słuszne.

Warto pamiętać, że zlecenie takiego zadania osobie z zewnątrz ma jeden cel – to tajemniczy gość ma natrafić na błędy, a nie ten faktyczny! To sprawdzony sposób na to, by opinie o restauracji rzadziej dotyczyły wpadek, czy niezadowolenia gości.

Prowadzisz restaurację i potrzebujesz dowiedzieć się więcej, jak zaprosić tajemniczego gościa? Napisz do naszej Redakcji na adres biuro@gdziezjesc.info – podpowiemy Ci, co zrobić.

Fot. Freepik.com

Artykuł Chcesz zapobiegać złym opiniom? Korzystaj regularnie z Tajemniczego Gościa w restauracji! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Okazuje się jednak, że w Polsce, w sercu Warszawy jest lokal należący do sieci Lubaszka, w którym całkiem niedawno gość usłyszał słowa, że “tu nie wolno robić zdjęć”, a konkretnie nasz Redaktor. Zakazano mu zrobienia zdjęcia… naleśnika, który zamówił! Okazuje się, że firma może dostarczyć zdjęć do publikacji, ale gościom nie wolno pokazywać tego, co jedzą. Czyli krótko mówiąc trochę jak za starych czasów – wszystko “pod kontrolą”. Nasz kolega redakcyjny szykował akurat materiał na temat dobrych naleśnikarni w Warszawie, a przyszło mu borykać się z tym, że fotografia, którą wykonał, powinna zostać skasowana. Zaskakująca jest odpowiedź firmy w tej sprawie, która ignoruje obowiązujące przepisy o miejscach publicznych – wciąż utrzymuje, że zdjęcia podsyła tylko ona. Nic, co jest naturalne i prawdziwe, nie wchodzi w grę.

Można by się długo rozwodzić nad słusznością takiego pomysłu Lubaszka, tylko po co. Najprostszy wniosek, to taki, że naleśniki serwowane w tym miejscu najwyraźniej są na cenzurowanym i to według samej firmy. Nie zniechęcamy się jednak, znajdziemy niedługo te, które z przyjemnością Wam polecimy! A Lubaszce dziś dziękujemy, z gotowych zdjęć nie skorzystamy!

Ps. 1. Czy Wam trafiła się taka sytuacja? Jak myślicie, dlaczego są takie miejsca?
Ps. 2. Dla dociekliwych – fotka z visualhunt.com

Artykuł Zakaz fotografowania jedzenia w Polsce? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Już na początku wizyty największym problemem było to, że usiedliśmy na zewnątrz prosząc, by przeniesiono nas do środka restauracji, gdy zwolni się stolik dla 5 osób. Dalej – niezorientowana kelnerka nie potrafiła powtórzyć właścicielowi żadnego z win, o które pytaliśmy (zapisanie też jej nie szło), aż w końcu po paru minutach poinformowała nas, że i tak żadnego z tych z karty nie ma – jest tylko… i tu padła nazwa przekręcona kilkukrotnie przez nią, a więc do samego końca nie wiedzieliśmy o czym rozmawiamy. Długa dyskusja na ten temat zakończyła się naszym prostym wyjaśnieniem – chcemy zamówić wino wytrawne, białe, chłodne. Zadowolona pani przyszła po chwili i poinformowała, że jakieś jest, ale ciepłe, bo “kucharz używa go do gotowania”. Załóżmy, że na swój sposób poradziliśmy sobie z tym problemem.

Dalej przyszła kawa – wodnista, bez smaku, z mlekiem równie rozcieńczonym, co ona sama. Trochę tak, jakby 4 osoby piły jedną przelaną do 4 filiżanek i zalaną dodatkową wodą z mlekiem..

Na pytanie o zupę z ośmiorniczek, kelnerka zareagowała tak, jakby od 5 lat nikt nigdy nie widział w tej restauracji żadnej ośmiorniczki i zamawianie jej jest co najmniej absurdalne. Odpuściliśmy. Zdecydowaliśmy się na to, co wydawało nam się w danej chwili najbezpieczniejsze – pizzę.

2 cm kwadratowe bruschetty na przekąskę dla każdego z gości wydawało się być co najmniej absurdalne – chyba lepiej było nic nie podać, bo “czekadełko”, które bardziej drażni niż rozbudza apetyt nie jest przyjemnością.

Przyszła pizza – ale jedna, choć zamówione były dwie. Na drugą czekaliśmy bardzo długo, więc połowa gości jadła, połowa starała się udawać, że nie jest głodna. Co więcej – wielka (właściwie ogromna) pizza była tak niestaranna, że kawałki łososia w jednym miejscu tworzyły górkę kilkucentymetrową, w drugim zgrzytał tylko piach po szpinaku. Ale co tam, najważniejsze były dwie miski sosu – czosnkowego, który zamiast pachnieć czosnkiem, przypominał ten z wiaderka z hipermarketu i keczupu. No bo przecież to takie włoskie jeść pizzę z keczupem! Dodatki absolutnie nie włoskie z każdym kęsem dawały do myślenia – to przecież już nie włoska pizza, a po prostu zwykła, niestaranna typowo polska (ta, kojarząca się najgorzej – z miejscowości turystycznych!).

Właściciel szczęśliwy, biegając po lokalu i pytając “tutto bene?”, nie reagował na zwróconą uwagę o winie, zupełnie nie przejmując się lekkim szokiem ze strony gości, którzy dawno nie byli w tym miejscu i polecenie wizyty w tej restauracji z każdą chwilą budziło coraz większe zażenowanie.

Jakby to pewnie powiedziała Pani Gessler często używając słów “no cóż”…

No cóż, Włoch zapomniał, co jest dumą jego kraju.
No cóż, ważniejsze okazało się pójście na ilość, nie na jakość.
No cóż, przecież musi dostosować się do tego, że nie jest u siebie i jak ludzie zażyczą sobie kebaba, to i on pojawi się w menu.
No cóż, może ktoś usiłował tłumaczyć to tym, że to nie “Warszafka” i nikt tu nie doceni włoskiej kuchni.
No cóż, pewnie do czasu, gdy jakiś Włoch nie zakocha się w mieszkance tego miasta i nie zdecyduje się na otworzenie konkurencyjnego lokalu, ten będzie miał spory tłum, nawet serwując jakość sieciowej pizzerii.
No cóż, Kuchenne Rewolucje będą mogły mieć jeszcze 20 serii, a wciąż będzie trafiać się na takie miejsca.
No cóż, wstyd Panie Emanuele Memmola – Piccola Italia w Mielcu, bo o niej cały czas mowa, to nie małe Włochy, ale wielki wstyd dla cudownie smacznej włoskiej kuchni.

Fot. Freepik.com

Artykuł Włoska robota, czyli dlaczego Magda Gessler będzie miała jeszcze mnóstwo pracy przez lata pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Federal Donuts, to niewielka sieć lokali, które specjalizują się w łączeniu różnych smaków, które pokochali Amerykanie. Tylko jak połączyć pączka z kurczakiem? Bardzo prosto!

W menu oprócz klasycznych pączków z dziurką – łatwo już dostępnych w Polsce, czyli donutów, które możecie kupić w wyjątkowych smakach: lawendowo-truskawkowy, ciasteczkowym, czy cynamonowym z dodatkiem brązowego cukru, są też do wyboru smaki kojarzone z hiszpańską przekąską churro, mlecznym tres leches, gorącą czekoladą, czy sernikiem truskawkowym.

No więc niby deser, prawda? Jednak jeśli chcieliście wybrać się tu na kurczaka, warto skusić się na to, co jest miłością odwiedzających Federal Donuts – to zestaw chrupiący kurczak i miodowy pączek, serwowane z przyprawami (np. słynną mieszanką Zatar, czy kokosowym curry) lub, do wyboru, specjalną glazurą (pachnącą chilli, sosem sojowo-czosnkowym lub imbirowo-miodową).

Do tego doskonała kawa i lunch na miarę prawdziwego smakosza kulinarnego zamówiony! Aż chciałoby się go zjeść – tu i teraz, prawda?

Dlaczego o tym piszę? Bo to jeden z genialnych przykładów dla tych, którzy chcą otworzyć kolejne miejsce z serii “slow fast food”, czyli wszystko to, co niezdrowe, ale w zupełnie innym, nowatorskim – wyjątkowym i przepysznym wydaniu, czy też foodtrucków, które wraz z pierwszymi promieniami wiosennego słońca wytoczą się na spacerowe okolice wielu miast. Zamiast serwować kolejne burgery, nudną paellę, czy kolejną wersje hummusa, przemyślcie sprawę i zainwestujcie najpierw w pomysł! W coś, co zainteresuje, przyciągnie i faktycznie się sprawdzi w kwestii zaskoczenia tych, którzy cenią sobie dobre i fajne jedzenie. Już nie możemy doczekać się wiosny z kawą, pączkami i kurczakiem cieknącym odrobiną tłuszczu i lukru jednocześnie!! O tak! Smacznego!

Fot. FD, FB FD.

Artykuł Kawa, pączek i… kurczak :) Szukasz pomysłu na knajpę lub foodtrucka? Obudź się! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Już za kilka chwil będziemy świętować jeden z najpopularniejszych dni w roku – Dzień Zakochanych. To chwila, na którą czekają restauratorzy, ponieważ ogrom par decyduje się wybrać w tym czasie do restauracji i spędzić go poza domem. Choć z jednej strony to prawdziwe żniwo dla restauracji, z drugiej da się zauważyć, że z każdym rokiem oczekiwania gości rosną, a opinie o lokalach, które odwiedzili w ubiegłym roku tuż po tym dniu pokazują, jak często im nie sprostano. Jak więc sprawić przyjemność gościom w Walentynki?

Po pierwsze: ten dzień nie musi być droższy niż zwykle..
Wielu restauratorów uważa, że popularność Walentynek daje im prawo do podnoszenia cen. To błędny tok myślenia, bo goście szybko zauważają takie ruchy i czują się oszukani. Jasne, że spędzą w lokalu dużo czasu i będą chcieli spokojnie porozmawiać, ale wciąż zasługują na uczciwość, która przypłaci dobrymi wspomnieniami – o tym rzadko myślą właściciele restauracji, którzy nie traktują tego okresu jako inwestycji w dobrą promocję lokalu. Ci goście, którzy spędzą miło czas w ich restauracji z przyjemnością do niej wrócą i właśnie w taki sposób należy podejść do przygotowywania oferty na Dzień Zakochanych. Wyższe ceny, to jawne pokazanie – zależy nam na zarobku w ten dzień, a nie na Was – gościach.

Po drugie: ograniczanie czasu wizyty, to nieporozumienie..
Wielokrotnie słyszymy, że w ten dzień restauratorzy mają tylu chętnych, że rezerwacje ograniczają czasowo, np. do 2h. To niesamowita pomyłka i często prawdziwe faux pas popełniane przez nich. Gdy atmosfera robi się naprawdę przyjemna i ma się ochotę zamówić kolejną butelkę wina, kelner przerywa spotkanie informując, że na miejsce odwiedzających restaurację gości, czekają już kolejne osoby. Być wyproszonym z lokalu – to ma być dobre wspomnienie walentynkowe? Absolutnie nie. I tak właśnie podejdą do sprawy goście, którym zostanie zaproponowane takie rozwiązanie. Nie zapominajcie, że restauracja jest dla ludzi, a nie na odwrót!

Po trzecie: coś więcej niż standardowa karta menu..
Coraz bardziej pocieszające jest to, że wiele restauracji decyduje się przygotować specjalne menu walentynkowe, które zupełnie różni się od standardowego i staje się pakietem do wykupienia w okresie poprzedzającym Walentynki, jak i w samym Dniu Zakochanych. Daje to szansę gościom na spędzenie wspólnie czasu w okresie, gdy z każdej strony słyszy się o “miłości unoszącej się w powietrzu” według tego, jak układa się grafik w pracy oraz prywatne obowiązki, niekoniecznie tylko 14 lutego, ale też na kilka dni przed i po, a dodatkowe menu pozwala im wczuć się w klimat, którego oczekują od wspólnej wizyty w restauracji. Restauratorzy – jeśli Wasz Szef Kuchni nie zaproponował tego – koniecznie przeprowadźcie z nim dyskusję, bo Wasza restauracja przestaje być konkurencyjna!

Po czwarte: klimat w restauracji też jest ważny..
Tak, jak przygotowywane są restauracje w okresie przedświątecznym, tak i teraz pora na ozdoby, przyciemnione światło, małe gadżety, które będą wprowadzać gości w nastrój. Wiele dobrych restauracji chwali się działaniami na portalach promujących Walentynki i tych społecznościowych, co podnosi zainteresowanie ich ofertą. Do tego dobra muzyka w tle, a czasem nawet muzyka na żywo, specjalne pokazy kulinarne, dodatkowe atrakcje i goście potrafią przeżyć wyjątkowe chwile, które od teraz będą kojarzyć tylko z tą restauracją. Czy da się lepiej zatem wypromować lokal? Wystarczy odrobina wysiłku.

Po piąte: wizyta ponowna w podziękowaniu za wspólne Walentynki..
Dlaczego nie wykorzystać okresu zwiększonej ilości gości w lokalu i przekazać im specjalne propozycje na kolejną wizytę w lokalu? Może darmowego drinka, albo tańszy obiad – w podziękowaniu za wybór miejsca, które raz prawdopodobnie już dokładnie prześledzili i zdecydowali się na odrzucenie konkurencji. Tak właśnie myślą Ci restauratorzy, którzy traktują swoich gości jak prawdziwy skarb. Wy też o to zadbajcie! Tego właśnie życzą sobie wszyscy, którzy chcą Was odwiedzić w ten wyjątkowy dla nich dzień.

Ps. Zaglądajcie na stronę WALENTYNKI 2017 – tu zebraliśmy dla Was restauracje, które przygotowały specjalne propozycje z okazji Święta Zakochanych. Cudownego dnia Świętego Walentego

Artykuł Walentynki w restauracji – spraw gościom przyjemność pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.