Okazuje się jednak, że w Polsce, w sercu Warszawy jest lokal należący do sieci Lubaszka, w którym całkiem niedawno gość usłyszał słowa, że “tu nie wolno robić zdjęć”, a konkretnie nasz Redaktor. Zakazano mu zrobienia zdjęcia… naleśnika, który zamówił! Okazuje się, że firma może dostarczyć zdjęć do publikacji, ale gościom nie wolno pokazywać tego, co jedzą. Czyli krótko mówiąc trochę jak za starych czasów – wszystko “pod kontrolą”. Nasz kolega redakcyjny szykował akurat materiał na temat dobrych naleśnikarni w Warszawie, a przyszło mu borykać się z tym, że fotografia, którą wykonał, powinna zostać skasowana. Zaskakująca jest odpowiedź firmy w tej sprawie, która ignoruje obowiązujące przepisy o miejscach publicznych – wciąż utrzymuje, że zdjęcia podsyła tylko ona. Nic, co jest naturalne i prawdziwe, nie wchodzi w grę.

Można by się długo rozwodzić nad słusznością takiego pomysłu Lubaszka, tylko po co. Najprostszy wniosek, to taki, że naleśniki serwowane w tym miejscu najwyraźniej są na cenzurowanym i to według samej firmy. Nie zniechęcamy się jednak, znajdziemy niedługo te, które z przyjemnością Wam polecimy! A Lubaszce dziś dziękujemy, z gotowych zdjęć nie skorzystamy!

Ps. 1. Czy Wam trafiła się taka sytuacja? Jak myślicie, dlaczego są takie miejsca?
Ps. 2. Dla dociekliwych – fotka z visualhunt.com

Artykuł Zakaz fotografowania jedzenia w Polsce? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Już na początku wizyty największym problemem było to, że usiedliśmy na zewnątrz prosząc, by przeniesiono nas do środka restauracji, gdy zwolni się stolik dla 5 osób. Dalej – niezorientowana kelnerka nie potrafiła powtórzyć właścicielowi żadnego z win, o które pytaliśmy (zapisanie też jej nie szło), aż w końcu po paru minutach poinformowała nas, że i tak żadnego z tych z karty nie ma – jest tylko… i tu padła nazwa przekręcona kilkukrotnie przez nią, a więc do samego końca nie wiedzieliśmy o czym rozmawiamy. Długa dyskusja na ten temat zakończyła się naszym prostym wyjaśnieniem – chcemy zamówić wino wytrawne, białe, chłodne. Zadowolona pani przyszła po chwili i poinformowała, że jakieś jest, ale ciepłe, bo “kucharz używa go do gotowania”. Załóżmy, że na swój sposób poradziliśmy sobie z tym problemem.

Dalej przyszła kawa – wodnista, bez smaku, z mlekiem równie rozcieńczonym, co ona sama. Trochę tak, jakby 4 osoby piły jedną przelaną do 4 filiżanek i zalaną dodatkową wodą z mlekiem..

Na pytanie o zupę z ośmiorniczek, kelnerka zareagowała tak, jakby od 5 lat nikt nigdy nie widział w tej restauracji żadnej ośmiorniczki i zamawianie jej jest co najmniej absurdalne. Odpuściliśmy. Zdecydowaliśmy się na to, co wydawało nam się w danej chwili najbezpieczniejsze – pizzę.

2 cm kwadratowe bruschetty na przekąskę dla każdego z gości wydawało się być co najmniej absurdalne – chyba lepiej było nic nie podać, bo “czekadełko”, które bardziej drażni niż rozbudza apetyt nie jest przyjemnością.

Przyszła pizza – ale jedna, choć zamówione były dwie. Na drugą czekaliśmy bardzo długo, więc połowa gości jadła, połowa starała się udawać, że nie jest głodna. Co więcej – wielka (właściwie ogromna) pizza była tak niestaranna, że kawałki łososia w jednym miejscu tworzyły górkę kilkucentymetrową, w drugim zgrzytał tylko piach po szpinaku. Ale co tam, najważniejsze były dwie miski sosu – czosnkowego, który zamiast pachnieć czosnkiem, przypominał ten z wiaderka z hipermarketu i keczupu. No bo przecież to takie włoskie jeść pizzę z keczupem! Dodatki absolutnie nie włoskie z każdym kęsem dawały do myślenia – to przecież już nie włoska pizza, a po prostu zwykła, niestaranna typowo polska (ta, kojarząca się najgorzej – z miejscowości turystycznych!).

Właściciel szczęśliwy, biegając po lokalu i pytając “tutto bene?”, nie reagował na zwróconą uwagę o winie, zupełnie nie przejmując się lekkim szokiem ze strony gości, którzy dawno nie byli w tym miejscu i polecenie wizyty w tej restauracji z każdą chwilą budziło coraz większe zażenowanie.

Jakby to pewnie powiedziała Pani Gessler często używając słów “no cóż”…

No cóż, Włoch zapomniał, co jest dumą jego kraju.
No cóż, ważniejsze okazało się pójście na ilość, nie na jakość.
No cóż, przecież musi dostosować się do tego, że nie jest u siebie i jak ludzie zażyczą sobie kebaba, to i on pojawi się w menu.
No cóż, może ktoś usiłował tłumaczyć to tym, że to nie “Warszafka” i nikt tu nie doceni włoskiej kuchni.
No cóż, pewnie do czasu, gdy jakiś Włoch nie zakocha się w mieszkance tego miasta i nie zdecyduje się na otworzenie konkurencyjnego lokalu, ten będzie miał spory tłum, nawet serwując jakość sieciowej pizzerii.
No cóż, Kuchenne Rewolucje będą mogły mieć jeszcze 20 serii, a wciąż będzie trafiać się na takie miejsca.
No cóż, wstyd Panie Emanuele Memmola – Piccola Italia w Mielcu, bo o niej cały czas mowa, to nie małe Włochy, ale wielki wstyd dla cudownie smacznej włoskiej kuchni.

Fot. Freepik.com

Artykuł Włoska robota, czyli dlaczego Magda Gessler będzie miała jeszcze mnóstwo pracy przez lata pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.