• Podążanie za trendami – nowe drinki, nowe dania, byle bardziej instagramowalne, czasami kontrowersyjne, nowatorskie, ryzykowne, ciekawe, nadające się do publikacji przez gastroinfluencerów. Tu wyścig nie należy do najłatwiejszych i o ile w dużym stopniu zapewnia efekt wow, nie gwarantuje jednak długofalowego stabilnego zysku. W końcu ta droga jest stroma i szybka – nowy trend wybucha w sieci, sporo osób o nim pisze, sporo innych miejsc kopiuje i coś, co jeszcze przed chwilą było zaskakujące, zaczyna nas nudzić, a instagramowa adrenalina każe szukać nowego skrzyżowania z kolejnym wyjątkowym pomysłem. Ta podróż jest bardzo ciekawa, ale dla restauratora trudna i wymagająca.
• Zawiązane oczy i jazda drogą bez patrzenia na nią, czyli udajemy, że nie interesuje nas nic w około: konkurencja, rosnące koszty, marketing, trendy, konieczność wprowadzania zmian, walka o gości. Droga ta jest dość wolna, wydaje się spokojna, ale z czasem zauważamy, że robi się pod górkę. Coraz trudniej prowadzi się biznes z założonymi rękami w oczekiwaniu na ten dzień, dzień w którym „będzie lepiej”. Zamknięte oczy, czyli obojętność i brak reakcji na otoczenie, w praktyce przekłada się na coraz mniejszą reakcję na potrzeby otoczenia, a to oznacza tylko jedno – na tej drodze prędzej czy później spotkamy coraz więcej dziur – pytanie, czy nasz biznes jest na tyle mocny, by przetrwać jazdę po niej.
• Wykorzystanie potencjału zagranicznych franczyzodawców – na polski rynek wchodzą właśnie sieci znane m.in. na wschodzie, które nie tylko dysponują doskonałym know how, ale też standardami, których niejednokrotnie brakuje na naszym rodzimym rynku. Ich zaplecze, nie tylko finansowe, ale też oscylujące wokół prowadzenia biznesu gastronomicznego od zera, jest tak spore, że wchłaniają właśnie doskonałe miejscówki po innych, zamkniętych lokalach i korzystają z tego, że niektórzy po prostu nie dali rady. Zaskakujące jest to, że w dużym stopniu są to sprawdzone pomysły, które nie tylko wpasowują się w trendy w social mediach, ale też wnoszą świeże koncepty do naszego rynku. Ta droga prosta nie jest, ale każdy zakręt jest dobrze oznaczony, a to, jak w niego wejdziemy, zależy tylko od naszej odpowiedzialności.
• Uśmiech w kierunku social mediów i sukcesywne wprowadzanie zmian do tego, czym obecnie dysponują. Tak! Ta droga ma kilka zacnych wzniesień, ale tuż za nimi widoki stają się coraz piękniejsze! Dlatego właśnie włączenie telefonu, nagranie filmiku z pracy restauracji, pomoc specjalisty w ułożeniu scenariusza do tworzenia ciekawych materiałów, to doskonały sposób na wykorzystanie potencjału, który o dziwo drzemie w wielu polskich restauracjach! Sama uwielbiam pracować nad takimi pomysłami i tworzyć listę tematów do poruszenia – często inną dla różnych social mediów, bo rządzą się one innymi prawami. Widzę też, jak skromność w komunikacji restauracji na Facebooku, czy Instagramie, jest zupełnie nieuzasadniona. Uważam, że każdy z Was ma mnóstwo fantastycznych rzeczy do opowiedzenia i pokazania swoim gościom i tym, którzy jeszcze nie mieli okazji odwiedzić Waszej restauracji, a dzięki temu zobaczą, że powinni się do niej wybrać. Nie boję się otwarcie Wam mówić – twórzcie materiały, które opublikujecie również na TikToku! Złapcie dystans, bo to on sprawi, że nagranie filmiku, czy zrobienie kilku zdjęć ze zwykłego dnia w pracy, zamieni się na przyjemność komunikacji z tymi, którzy z chęcią go zobaczą. Lojalność klientów na tej drodze stanie się kartą przetargową.

Są jeszcze oczywiście inne drogi – kopiowanie konkurencji (kręta, ciemna, prawdopodobnie bez wylotu w pewnym momencie), podwyższanie cen do poziomu, który zaczyna się wydawać absurdalny, ale przecież można liczyć, że najbogatsi nie zbiednieją (droga tylko na początku wyłożona czerwonym dywanem, później można się zderzyć.. z rzeczywistością), itd. Sprawdźcie tylko, ile macie paliwa, zanim coś wybierzecie, bo po pandemii, po wybuchu wojny na Ukrainie, sporo Was jedzie już na rezerwie. To co, jaką drogę wybieracie?

Jestem do Waszej dyspozycji na każdym skrzyżowaniu, na którym znajduje się Wasz gastro biznes i chętnie pomogę. Wpadajcie do mnie na FB, IG, TT Ania Dębska Merytorycznie o Restauracjach i piszcie. Podobno o drogę warto czasem po prostu zapytać.

Artykuł Wyścig za trendami, czy walka o lojalność gości? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Artykuł Zaplanuj Catering Sylwestrowy pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

W jaki sposób przejawia się ona u restauratorów? Dla wielu z nich otworzenie swojego lokalu to realizacja największego marzenia, na które często czekają latami. Potem, trochę jak w bajce, chcą być kimś, kto zbiera zyski i jest swoistego rodzaju gwiazdą w swoim przybytku, a jego splendor zapewnia mu dobrobyt do końca życia. Niestety nie mają tego nawet Ci właściciele lokali, których znamy raczej z mediów i seriali, niż ze sławy zdobywania wyróżnień kulinarnych. Okazuje się bowiem, że – podobnie jak każdy biznes – prowadzenie restauracji to ciężka praca, a przywileje z nią związane stanowią niewielki odsetek całości energii, jaką trzeba w nią włożyć.

Kiedy mijają pierwsze chwile zauroczenia nowo otwartym miejscem zaczyna się prawdziwa rzeczywistość, a wraz z nią pierwsze realne problemy. Jakie? Jednym z większych jest załoga, która rotuje tak często, że coraz trudniej zapamiętać imiona swoich pracowników. Potem kolejne – pierwsze opinie o lokalu, spadające zainteresowanie nim, jakość dań wydawanych gościom, reklama, której zaczyna po prostu brakować. Dalej piętrzy się kolejna lista rzeczy – czystość w lokalu, zaopatrzenie, produkty używane do przygotowywania dań lub ich brak, braki w karcie i jak pokazuje praktyka… kolejne opinie, a na koniec przestaje się powoli zgadzać rachunek zysków i strat.

Wydawałoby się więc oczywiste, że należy reagować. Jednak właściciele, którzy traktują swój biznes jak bajkę, wykazują nad wyraz ogromną ignorancję do wszystkiego, co ich otacza. Atmosfera w załodze choć leży, oni wiedzą lepiej jak coś zrobić i jak dobitnie pokazać pracownikom, kto tu rządzi, a problemy przez nich zgłaszane wpadają jednym uchem, a wypadają drugim. Kiedy zaczyna brakować rąk do pracy, padają kolejne filary dobrej restauracji – jakość produktów zamawianych do lokalu, obsługa gości, smak dań – bo kucharz nie dostał pierwszej pensji na czas i przestaje się starać z każdym dniem.

Właściciel wielokrotnie słyszy o problemach, ale zachowuje się, jakby to nie jego one dotyczyły. Odwiedza targi gastronomiczne na których bryluje chwaląc się, że jego nowo otworzony lokal jest najmodniejszym w mieście, gdy w tym samym czasie na miejscu gości coraz mniej. Słyszy – trzeba zadbać o jakość i koniecznie zainwestować reklamę, ale on nie odbiera telefonów i nie odpisuje na maile przez kilka tygodni, bo “nie ma na to czasu”. Przecież robi tak wiele, właściwie wszystko – jeździ po pomidory, kupuje alkohol, przywozi szefa kuchni, który akurat zaspał do pracy, a w tym samym czasie faktycznie zapomina o głównych problemach, na jakie trafia jego lokal. No, może wcale nie zapomina, ale jest mu dobrze udawać, że ich nie ma. To właśnie ten największy błąd, który piętrzy się z każdym dniem – ignorancja. Na początek nie interesuje go kolor serwetek do lokalu, potem lista dań na komunię, potem to, że braki i jakość dań przestaje zadowalać gości, a potem to, ze reklamować to on się przecież i tak nie musi, bo ma tak dobre miejsce, że ludzie sami przyjdą. Jednak przestają przychodzić, bo ta jego ignorancja zaczyna przekładać się na odbiór lokalu przez gości. Mało o nim wiedzą, bo w mediach pustki, złe opinie, a Facebook albo martwy, albo tak fatalnie prowadzony, że działa na niekorzyść. Ale co tam, właściciel wciąż się nie przejmuje. To nie problem – mówi. A potem kupi drogie garnki, bo akurat ktoś go do tego sprytnie przekonał i każe szefowi kuchni tworzyć w nich cuda, podczas gdy ten nie ma powoli komu serwować dań.

Czarna wizja? Nie. Niestety zbyt realna i zbyt często powtarzająca się wśród restauratorów. Bo przecież żaden problem dla restauratora-gwiazdy, to nie coś, co można i trzeba rozwiązać, ale zdecydowanie coś, co dużo łatwiej zignorować. W końcu jutro też jest dzień. Do momentu, gdy bilans miesiąca zaczyna pokazywać minus. To niby też można zignorować, ale jak długo? Sami sobie odpowiedzcie na to pytanie.

Fot. visualhunt.com

Artykuł Ignorancja – jeden z największych grzechów restauratora pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Brudny obrus, krzesło, parapet na oknie, siedzonko dla dziecka, szafka ze sztućcami, podłoga… Tak! Okazuje się niejednokrotnie, że właściciel nie zwraca uwagi na to, jak wiele rzeczy jest w jego lokalu po prostu zaniedbanych i niewyczyszczonych! A nie ma nic okropniejszego niż to, kiedy przed zamówieniem posiłku zauważa się te wszystkie rzeczy, a do ręki dostaje tak stare i pokreślone menu, że odechciewa się wszystkiego.

Oczywiście da się na to nie zwracać uwagi i udawać, że plamy na stoliku nie ma. Tylko czy restaurator, który zaniedbuje takie rzeczy ma świadomość, że to rzutuje na odbiór lokalu i decyzję o ponownej wizycie. Kiedy odwiedzimy inne miejsce, w którym dania będą nam smakować, pomyślimy – skoro właściciel tamtego lokalu nie dba o czystość, to pewnie i o jakość dań przestanie lada moment.

Jestem mocno zdruzgotana, że w tym miejscu muszę powiedzieć do Was – restauratorów – bardzo prostą rzecz: sprawdźcie, jak czysto macie w lokalu. Ze szczegółami i porządnie prześledźcie każdy kąt i rzecz, którą podajecie gościom i na którą patrzą. Bo wstyd… tak po prostu wstyd! A brudu nie zasłoni nawet najsmaczniejszy talerz!

Artykuł Dobre jedzenie nie wygra w… brudnym lokalu! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Otóż w Polsce jest coś takiego, jak kompleks mniejszości. Co mam na myśli? Wbrew pozorom bardzo prosty tok myślenia właścicieli małych restauracji. Otóż:
– nie mam za dużo pieniędzy, więc nie muszę szkolić załogi – niech robią to, co do nich należy,
– nie potrzebuję zmieniać menu, bo przecież ludzie chcą zawsze jeść te same potrawy,
– nie oferuję wysokich płac, ani angażu, bo i tak pracownicy pójdą do konkurencji,
– nie muszę zatrudniać managera – sam zajmę się wszystkim (nawet gotowaniem!),
– “tamci” i tak mnie przebiją…

W tym samym czasie restauracje należące do sieci coraz częściej inwestują w to, o czym powinien pamiętać KAŻDY, nawet ten z małym lokalem restaurator. Wprowadzają nowe menu oparte o badania dotyczące popularności i wygody z korzystania z niego (jeśli chcecie powiedzieć, że nie macie skąd wziąć takich informacji, zapraszam na szkolenia, które wielokrotnie w tym temacie prowadzę!), zmieniają wygląd restauracji, by nadążyć za trendami, szkolą załogę i dają im szansę awansu, bo to właśnie od nich zależy sprzedaż w restauracji w największym stopniu (zapomnieliście, że to kelner sprzedaje ostatecznie to, co restauracja ma w ofercie?), pozwalają na zaangażowanie załogi, która weryfikuje opinie i dba o to, by goście byli zadowoleni, reaguje na problemy, które powstają przy obsłudze, itd.

Pada więc pytanie, czy te rzeczy mogą robić tylko duzi? Zdecydowanie nie!
Każdy restaurator prowadzący swój biznes powinien przygotować się na to, by przeszkolić załogę, np. wysłać ją na szkolenia na targach gastronomicznych, wyszukać specjalnie zorganizowane szkolenia, np. dla barmanów, kelnerów, managerów, bo jak się okazuje, nie są one specjalnie kosztowne, zainwestować w szefa kuchni, którego motywacją mogą być konkursy, w których bierze udział, a w czym wspiera właściciel, nagradzać załogę za dobrze wykonaną pracę, szanować ich i przede wszystkim przypomnieć sobie, że duży nie zawsze może więcej – śmiem twierdzić, że raczej mądry! Bo to, w jaki sposób prowadzicie biznes, zależy nie od wielkości, ale od zaangażowania i chęci wprowadzania tego, co docelowo przyniesie Wam zadowolenie gości.

Życzę Wam, właścicielom i małych i dużych restauracji, by ten nowy rok przyniósł Wam przede wszystkim chęć samodzielnej zmiany, szkoleń, poprawy jakości, nowych propozycji w karcie, zaufania do załogi, inwestowania w siebie, w nich i otwartości na to, czego oczekują goście. Wszystkiego dobrego!

Fot. Pexels

Artykuł Kompleks mniejszości, czyli dlaczego duży wydaje się móc więcej pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Ogromna rotacja w branży bardzo często nie pozwala na utrzymanie tej samej załogi przez bardzo długi okres – nie ma się co oszukiwać, takie właśnie czasy nastały w gastronomii. Tym samym zaczyna się robić bałagan: pojawia się przepełniona skrzynka osoby, która przestała ją sprawdzać, bo już tam nie pracuje, osoby znające maila do poprzedniego managera odbijają się od informacji, że “podane konto nie istnieje”, a zwykły potencjalny gość ma mętlik w głowie, gdy wchodzi na stronę www i widzi 7 różnych adresów mailowych, zamiast jednego, maksymalnie dwóch do konkretnych zapytań.

Ktoś może powiedzieć – mam kilka maili, bo nie ufam osobie, którą zatrudniam na stanowisku managera, że zajmie się pocztą w odpowiedni sposób. Moja odpowiedź: to oznacza, że albo zatrudniłeś złą osobę, albo po prostu zajmij się tym sam i nie narzekaj na nadmiar obowiązków. Gość nie może mieć wątpliwości po pierwsze gdzie pisać, a po drugie, czy jego zapytanie zostanie potraktowane poważnie, bo przecież chce zrobić imprezę tylko dla 6 osób, a sugestia na adres imprezy@… dotyczy spotkań powyżej 10-ciu. Bywa, że pojawia się wątpliwość, czy taki gość jest dla restauracji ważny, skoro spada z półki “poważnych” zapytań do tych ogólnych.

Innym argumentem – tym razem wartym poparcia – jest czytelność i wygoda w odbieraniu maili. Zdarza się, że właściciele decydują się na rozdzielenie maili od gości od tych z zapytaniami marketingowymi. To ma jak najbardziej sens dopóki ktoś w ogóle zajmuje się poważnie każdą ze skrzynek, a nie – liczą się goście, reszta mnie nie interesuje. I tym samym mail marketing@.. to pewnego rodzaju kosz na śmieci, którym nikt się nie interesuje.

Swoją drogą mam do Was restauratorów pytanie – jak często sprawdzacie swoje skrzynki? Pytam, bo wielokrotnie goście skarżą się, że zostali zignorowani po przesłaniu zapytania tą drogą. Wielu z Was nie zagląda tam nawet raz dziennie, co jest bezwzględnym minimum! Ciekawa jestem, ile czasu spędzacie przy skrzynce mailowej i jak rzetelnie podchodzicie do tematu odpisywania na otrzymane maile w czasach, kiedy wygodniej jest wysłać wiadomość, niż dzwonić (np. z pracy, kiedy nie pozwala na to szef)? Zastanówcie się nad tym!

fot. visualhunt.com

Artykuł Ile maili kontaktowych powinna mieć restauracja? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Otóż odpowiedź jest bardzo prosta – na nieszczęście wielu osób decydujących się na otworzenie restauracji, wpływa kilka bardzo podstawowych czynników, których głównym jest niewiedza i brak biznesowej wyobraźni.

Po wielu spotkaniach z osobami, które otworzyły biznes i mają dziś poważny problem, bo nie przynosi on oczekiwanych przychodów, okazuje się, że kilka pytań jest nadal pewnego rodzaju murem nie do przeskoczenia – jakie to pytania/problemy?
– badanie przepływu ludzi w okolicy lokalu, który wybrano na restaurację – najczęściej brak takowego,
– informacja o tym, co było w tym miejscu wcześniej – mocnym zdziwieniem jest to, gdy okazuje się, że nie poszło w tym miejscu już 5 różnych restauracji, ale nikt tego nie sprawdził,
– brak planu biznesowego uwzględniającego nie tylko opłatę ZUS-u, czy wyposażenie kuchni, ale przede wszystkim promocję,
– brak pojęcia o tym, co to w ogóle jest promocja restauracji jak należy ją “sprzedawać”,
– niepoprawny sposób dobierania załogi i problemy z godnymi wypłatami,
– brak kontroli nad swoim biznesem – wielu właścicieli lokali uważa, że samo się będzie kręcić, a oni nie muszą być na miejscu…

To początek prowadzący do lawiny, która niszczy wszystko – najpierw pracowników, potem kucharza, następnie właścicieli, a na końcu miejsce pracy, czyli restaurację. W tej liście błędów jest jednak jeszcze jeden czynnik, o którym zapomina wielu nowicjuszy restauracyjnych – to coś, o czym należy pamiętać każdego dnia otwierając lokal – SZACUNEK i CHĘĆ ZADOWOLENIA GOŚCI. Wielu restauratorów stawia przede wszystkim na zysk. Nic więcej poza tym się dla nich nie liczy, a zaślepieni tylko oszczędnościami i złymi inwestycjami w dziwne kierunki, zapominają, że właśnie bez tego jednego czynnika, wszystkie działania nie zmienią złego kierunku rozwoju lokalu.

Gdybyście dziś, jako właściciele, mieli przed sobą nauczyciela, który właśnie wyciągnął kartkę i powiedział – “SPRAWDZAM!” – co pojawiłoby się, jako odpowiedź ja jedno pytanie na kartkówce:

Czym zachwycacie regularnie swoich gości?

Bardzo chcę od Was teraz usłyszeć tą odpowiedź!

Fot. visualhunt.com

Artykuł Setki zmian, wciąż jednak coś najważniejszego pozostaje na pierwszym miejscu pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Przechodząc z jednego lokalu do drugiego praktycznie nie zauważycie różnicy. Wyjątkiem są te miejsca, które zaczynają “dostosowywać się” do turystów. Wtedy zaczyna się problem – pojawiają się nieautentyczne dodatki do dań, zupełnie nie kojarzone nie tylko z danym rejonem, ale np. krajem, a smak przestaje być tak dobry, jak u tych lokali, które działają wedle starych, jak się okazuje często sprawdzonych już zasad.

Dlaczego piszę dziś o czymś, co może wydawać się monotonią, a jest tak naprawdę całkiem dobrym dla Gości zjawiskiem? Już wyjaśniam. Otóż gdybyśmy zrobili eksperyment i w jednym rejonie Warszawy odwiedzilibyśmy 5 polskich restauracji zamawiając tylko ruskie pierogi, zobaczylibyśmy, jak to danie może smakować inaczej – i, niestety, często wcale nie dobrze. Bywa, że z każdym kolejnym miejscem, które odwiedzamy, spada jakość, a sposób podania nie tyle może nie odpowiadać, ale często szokuje (bo skąd pomysł na kwiatki z marchewki i margaryna do nich?!). W tym samym czasie 5 restauracji ściana w ścianę serwuje w Tajlandii bardzo zbliżone (choć oczywiście nie identyczne), ale przede wszystkim smaczne i autentyczne green curry. Tym sposobem potencjalny gość orientuje się w którymś momencie, że nie ma się co zastanawiać, bo KAŻDA restauracja będzie zadowalająca. Francuska wołowina podawana w wersji bardzo cienkiego steka z klasycznymi frytkami smakuje podobnie również w wielu miejscach obok siebie. Mam tu na myśli podobnie, czyli dobrze.

Gdyby tak dało się w Polsce, że idąc na przysłowiowe pierogi, mamy pewność, że będą nam smakowały równie dobrze na Wilczej, jak i na Marszałkowskiej, byłoby naprawdę rewelacyjnie. Może czas na przyjęcie w restauracjach pewnych standardów, które są ważniejsze niż stawka dla kucharza za godzinę? A może warto ją podnieść, by móc oczekiwać więcej, niż teraz, gdy stawki grają główną rolę i chcąc nie chcąc można zrozumieć, że za niegodziwą płacę, trudno oczekiwać zapału i trzymania tej jakości? Na to liczymy drodzy restauratorzy, jako goście. Co Wy na to?

Artykuł Przewidywalna, stała i wysoka jakość – tego potrzebujemy, jako goście pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Po czym goście poznają, czy dana restauracja ma szefa kuchni znudzonego życiem i stale powtarzającego te same przepisy na żurek z proszku, czy weselny kotlet z sosem z wiaderka? Przede wszystkim po propozycji dań w karcie menu, na co każdy właściciel też powinien zwrócić uwagę! Nudna karta, nieciekawe, rzadko zmieniające się i sztampowe dania to pierwszy sygnał, że szef kuchni wypalił się w swoim zawodzie. Brak sezonowości produktów i absolutne niezainteresowanie nowinkami w gastronomii oraz modą, to ciąg dalszy pogrążania KAŻDEJ restauracji.

Nie! Nie trzeba myśleć o zdobywaniu najtrudniejszych i najbardziej kontrowersyjnych wyróżnień, ale karmienie ludzi to dziś zdecydowanie zbyt mało, by restauracja odniosła sukces. W dobie gotowości posiłków dostępnych na wynos w wielu sklepach, dziś restauracja musi robić coś więcej niż karmić – przede wszystkim ZACHWYCAĆ. A ta rola zaczyna się od tego, jaką filozofię ma szef kuchni. Może właśnie dlatego zdarza się, że Magda Gessler zamiast pracować nad zmianą pomysłu na profil lokalu musi zaczynać od zmiany ludzkiego podejścia. Bez tego nie ma co malować ścian na inny kolor, czy wprowadzać innej kuchni. Dobry szef kuchni to taki, który powoduje, że wychodząc z restauracji goście myślą – to było prawdziwe kulinarne doznanie! Jestem nie tylko najedzony, ale też naprawdę zadowolony, bo takiego dobrego dania nie jadłem dawno. Natomiast dobra restauracja to taka, do której idzie się z myślą – jestem przekonany, że tak dobrze sam nie ugotuję, a to co w niej zastanę, sprawi mi ogromną przyjemność. Właśnie na to czekają goście. A czy Twój szef kuchni ma ambicje? Kiedy ostatnio to sprawdziłeś?

Fot. visualhunt.com

Artykuł Szef Kuchni bez ambicji pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Czym argumentują takie działanie? Szacunkiem do gości, którzy oczekują odpoczynku i relaksu bez dzwoniących wciąż telefonów, a także szacunkiem do prywatności dla tych, którzy nie chcą pojawić się na drugim tle fotki wrzucanej na Waszym Facebooku, namiastką ciekawości dla tych, którzy jeszcze nie widzieli dań w restauracji, chęcią wyrażania pracy kucharzy w sposób pozbawiony amatorszczyzny, czyli zdjęciami akceptowanymi wyłącznie z sesji przygotowanej przez restaurację oraz do załogi, która również nie ma ochoty pojawiać się na zdjęciach, które robicie i wrzucacie do sieci.

Czym staje się wtedy restauracja? Enklawą od codziennej bieganiny i wiecznego “wiszenia na telefonie”, czasem do rozmowy i spokojnego jedzenia, momentem, który staje się przeżyciem nie tylko kulinarnym, ale duchowym – dającym szansę odkryć czym jest posiłek na nowo. Co Wy na to? Piszecie się na taki pomysł?

Artykuł Zakaz wstępu do restauracji z telefonem? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.