Niedawno spotkałam się z Jarosławem Uścińskim, prezesem zarządu Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Szefów Kuchni i Cukierni, właścicielem restauracji i firmy cateringowej, z którym podczas nagrania kolejnego odcinka audycji #GastropogadAnka poruszyliśmy temat zatrudniania w gastronomii – cały odcinek zobaczycie na YouTubie na moim kanale Ania Dębska Merytorycznie o Restauracjach. Wspominam o tym, ponieważ wspólnie z Jarkiem otwieramy oczy obu stronom – zarówno tym, którzy zatrudniają, jak i są zatrudniani.

Świadomość tego, jak wygląda praca kelnera, to start do tego, by zastanowić się, czy w ogóle do tej pracy się nadajemy. W Polsce bycie kelnerem nie jest traktowane, jako zawód. Najczęściej uznaje się tą pracę za dorywczą, ewentualnie formę trampoliny do czegoś więcej, np. bycia managerem, czy kierownikiem zmiany. Inaczej jest już nawet u naszych sąsiadów, np. we Francji, gdzie bycie obsługiwanym przez starsze pokolenie, niż dwudziestolatki, jest naturalne i nie budzi zdziwienia. Czym zatem różni się podejście do tego zawodu i na co powinien być gotowy każdy dobry pracodawca?

Wdrożenie kelnera, to temat niepodważalny. Musimy pokazać, jak wygląda praca w restauracji, jakie są nasze oczekiwania gości i standardy, którymi się kierujemy. Konieczne jest też wskazanie poprawnej komunikacji, by kelner zawsze wiedział, do kogo ma się zwrócić z problemem lub z pytaniem, które nie może pozostać bez odpowiedzi. Istotne jest wskazanie mu struktury restauracji, by nie bał się pytać i wyjaśniać. Dlaczego? Otóż im szybciej on zareaguje na pojawiający się problem, tym dalej Wam do niskiej oceny w sieci.

Regularne spotkania z załogą, choć dla wielu wciąż brzmią, jak abstrakcja, są koniecznością. I nie, nie da się argumentować „niby kiedy mamy się spotykać, skoro pracujemy do 23.oo?” – odpowiedź jest wtedy prosta – raz w miesiącu zjedzcie razem śniadanie. W jakim celu? Otóż wspólny posiłek to szansa na kilka istotnych rzeczy: kelner pozna dania, także te nowo wprowadzane, wypowie się na ich temat i nauczy o nich opowiadać gościom; kelner pozna atmosferę pracy w restauracji nie tylko w chwili, gdy mamy tak zwaną tabakę, ale wręcz wtedy, gdy można wymienić się kilkoma zdaniami na temat naszej pasji i stworzyć relacje z innymi pracownikami; kelner nauczy się przepływu informacji w firmie – będzie wiedział, kto najbardziej wesprze go w sytuacji, gdy będzie potrzebował podpowiedzi i pomocy. Chodź pierwsze spotkanie może być krępujące – obiecuję Wam, każde kolejne wniesie dużo dobrych rzeczy do Waszej relacji w załodze.

Rozmawialiśmy z Jarkiem także o szkoleniach, które nie tylko są potrzebne dla odpowiedniego funkcjonowania restauracji, ale też doskonale sprawdzają się, gdy traktujemy je jako formę nagrody dla pracowników, którzy chcą się rozwijać i chętnie uczą się nowych rzeczy. To właśnie tych cenimy najbardziej i na nich należy postawić, by zmniejszyć rotację w restauracji. Tylko warto podkreślić, że o ile szkolenia „jak poprawnie podawać wino w restauracji”, są potrzebne – dla mnie, osoby, której priorytetowym jest marketing i podnoszenie sprzedaży w restauracji – bardziej istotne jest postawienie na aktywną sprzedaż kelnera. Tak, kelner jest narzędziem marketingowym i to od niego w ogromnym stopniu zależy poziom sprzedaży w restauracji. O tym, jak powinna wyglądać dobra obsługa gościa, by jego wizyta przyniosła większe zyski opowiadam na moim szkoleniu online „Skuteczne sposoby na podnoszenie sprzedaży w restauracji” – zerknijcie na mój profil na FB, IG, TT, by dowiedzieć się więcej, bo jest nad czym pracować!

Motywacja – w dużym stopniu finansowa – to kolejny klucz, który pozwala na stworzenie sobie wymarzonego teamu w restauracji. Niestety, prawda jest taka, że do zachęcenia kelnera, by aktywnie sprzedawał Wasze dania i usługi, potrzebne są pieniądze i da się to zrobić, tylko trzeba mieć tego świadomość. Prosty przykład? Powiedz kelnerowi, że na każdej sprzedanej butelce wina (nie kieliszku!), ma dodatkowe pieniądze do kieszeni. Znajdź najbardziej profitowe dania i zrób z nimi podobnie. Im więcej sprzeda, tym bardziej korzystacie na tym Wy – właściciele, i on – kelner. Obopólna korzyść ma sens, bo taki motywator powoduje, że załoga niechętnie ucieka do innego lokalu, gdzie owej opcji dodatkowego zarobku nie ma!

Czy zatem kelner, to zło konieczne? Absolutnie nie! To jedna z najistotniejszych osób w restauracji! Dlaczego? Bo ma styczność z tą najważniejszą – gościem! Macie tym samym do wyboru kelnera, który na pytanie odpowie gościom słowami „nie wiem, ja tu nie jadam” lub rzuci niby bezbronne hasło „och, proszę sobie zostawić miejsce na deser – nasz szef kuchni właśnie wyciąga szarlotkę z pieca!”. Jest różnica? Jest! A to od Was zależy, jak do pracy podejdzie osoba, którą zatrudniacie.

Zachęcam do obejrzenia mojej rozmowy z Jarkiem Uścińskim na kanale YouTube Ania Dębska Merytorycznie o Restauracjach i do edukacji na szkoleniu z podnoszenia sprzedaży w restauracji. Wpadajcie na moje social media – tam czeka na Was mnóstwo inspiracji! A teraz biegnijcie do załogi, by zaprosić ją na wspólne śniadanie w przyszłym tygodniu!

Artykuł Kelner. Zło konieczne, czy kluczowy pracownik restauracji? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Warto zatem zwrócić uwagę na kilka czynników. Osoba odbierająca telefon i przyjmująca rezerwację powinna pamiętać m.in. o:
– tonie głosu, jakim się posługuje – ma on wywoływać przyjazny stosunek do rozmówcy,
– umiejętnie tłumaczyć wprowadzone zmiany tak, by gość mimo wielu utrudnień dla niego (np. zmniejszonej ilości stolików do dyspozycji), zrozumiał, że celem takich działań jest jego bezpieczeństwo,
– sugerować właściwe rozwiązanie gościom, którzy nie zawsze będą gotowi na wciąż obowiązujące ograniczenia w odwiedzaniu lokali, np. inny termin, inny stolik, etc.,
– ciekawym zachęceniu do nowego menu stworzonego na potrzeby niższych kosztów i mniejszych zapasów, ale opierającego się o najświeższe produkty na rynku,
– stresie, z jakim wciąż żyjemy, a więc łatwej irytacji rozmówcy, itd. – umiejętna spokojna rozmowa doprowadzi do poprawnego rozwiązania każdej problematycznej sytuacji, a nerwy ją tylko zaostrzą.

Proponuję Wam zatem spotkanie z załogą i wspólną pracę nad powyższymi zagadnieniami.
To jeszcze chwilę potrwa, ale wierzcie mi, że krok po kroku wrócimy do normalności! Działajmy!

Artykuł Pora przygotować załogę! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Pamiętajcie również o korzystaniu z dofinansowań zaoferowanych przez rząd. Listę podpowiedzi znajdziecie na Facebooku Ania Dębska – Merytorycznie O Restauracjach.

Powodzenia!

Artykuł Przed Wami 8 pomysłów, dzięki którym Wasze restauracje przetrwają pandemię. pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Bardzo chciałabym Was namówić do czegoś, co w wielu domach (nie tylko restauratorów) zanika. Mam tu na myśli wspólne gotowanie i przekazywanie tradycji związanych z szykowaniem świątecznego stołu. Wiele osób coraz częściej idzie na skróty i pokazuje swoim dzieciom oraz najbliższym, że nie trzeba się wysilać, a dobry czerwony barszcz kupuje się w supermarkecie. Wy najlepiej wiecie, że to nieprawda i że bez szacunku do tego, czego ktoś nas kiedyś nauczył, nasi najbliżsi będą coraz bardziej ubożsi o to, co najważniejsze, czyli tradycję i przywiązanie do niej.

Nie chodzi tylko o okres świąteczny, choć tu można pamiętać o tradycji najintensywniej. Można jednak kultywować wspólne gotowanie i edukację tak samo w środku zimy, jak i szykując letniego grilla – wystarczy chcieć znaleźć czas i przemyśleć o czym już dawno zapomnieliśmy. Może o najbardziej tradycyjnym daniu, na które – gdy pojawia się ta myśl – od razu mamy ochotę, na cierpliwe i dokładne przygotowanie kremowego pure ziemniaczanego, na zakupy u rolnika do zupy rybnej, a nawet do przekazania swojej wiedzy związanej z najbardziej egzotycznym daniem, jakie kiedyś nauczyliśmy się przyrządzać.

Wróćmy do tego, by szanować i kultywować naszą tradycję. Piszę o tym, bo choć dotyczy to każdego z nas, to w Waszych restauratorzy rękach jest największy fach, z którego mogą skorzystać najbliżsi. Mam nadzieję, że wspólne planowanie listy ulubionych i zapomnianych dań, następnie powolne zakupy, a potem ich przygotowanie, sprawi, że przypomnicie sobie, dlaczego tak bardzo kochacie gotować dla innych. Udanego dnia przy wspólnym stole, który zaplanowaliście w wyjątkowy sposób właśnie pamiętając o tradycji.

Artykuł Wróćmy do tradycji! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Dawno temu Gordon Ramsay, podczas jednego z programów, w których pomaga restauratorom, donośnym głosem zwrócił się do jednego z nich mówiąc: przestań żyć w ciągłym zaprzeczeniu! Aby wyjaśnić Wam, co mam na myśli, przytoczę swoją niedawną rozmowę z jednym z właścicieli według mnie powoli upadających restauracji.

Otóż poruszyłam spokojnie po wizycie kilka tematów związanych z jakością i wrażeniami, jakie ja i moi goście mieli wychodząc stamtąd. Co usłyszałam?

Na pytanie:
– dlaczego ogródek jest tak zaniedbany (krzesła z wystającymi gwoźdźmi, wystające pręty od zniszczonego parasola przykryte plastikową skrzynką, brudne stoły, których nikt nie sprząta) usłyszałam -> “ogródek tak funkcjonuje od dawna”,
– dlaczego nie ma w nim obsługi, tylko pani z okienka od zmywania krzyczy, że do odbioru jest jakaś rzecz -> “za małą mamy załogę”,
– dlaczego spadła jakość serwowanych dań, które znamy od dobrych kilku lat -> “nic się nie zmieniło”,
– gdzie jest przeuroczy właściciel, który zawsze rozmawiał z gośćmi, podawał rzeczy spoza karty i z uśmiechem doradzał, chwalił się tym, co go spotkało miłego w restauracji -> “jest jego syn, o tutaj”,
– ten właśnie syn niszczył resztki nadziei, kiedy wychodziliśmy w dość dosadny sposób dając do zrozumienia, że jak nie my, to inni i -> “właśnie dzwoniła grupa 14 osób, która ma przyjść, więc jak pani sobie wyobraża, że mamy obsługiwać jeszcze ogródek”,
– gdy poprosiłam o zapakowanie części jedzenia na wynos usłyszałam -> “pani sobie sama zapakuje”,
– zapytałam jeszcze, dlaczego nie dostałam cytryny, o którą prosiłam do wody -> “nic o tym nie wiem”…

Kiedy oczy syna właściciela nabierały wyraźnego gniewu, zdążyłam się rozglądnąć po sali i dostrzec nie tylko brud na stołach, obrusach, czy foteliku dziecięcym, ale też zaniedbane przedmioty, które kiedyś tworzyły klimat, jak kredens na szklanki i sztućce, dziś będący gratem “z krwi i kości”, który wyraźnie razi, a z którego goście mają sami sobie zabierać potrzebne do zjedzenia posiłku rzeczy. To nie było to miejsce, które znaliśmy wcześniej. Nie tylko mam tu na myśli dyskusyjną czystość, czy jakość obsługi, ale również smak dań, który pozostawiał wiele do życzenia.

W tym samym czasie, raptem na drugim końcu ulicy jest restauracja serwująca kuchnię z tego samego rejonu, której wystrój w kolorze bieli, z wieloma pięknymi dodatkami, kącikiem dla dzieci, oddzielną salką na większe spotkania i ładnym zadbanym ogrodem, a przede wszystkim doskonałą kuchnią i naprawdę miłą obsługą sprawiają, że chce się tu wracać. Ma swoje wady, ale jakość obsługi i smak dań potrafią je zrekompensować. Widać, że gość jest tu naprawdę ważny.

Można byłoby wstawić jednym jedynkę na wszystkich portalach społecznościowych, drugim piątkę. Żeby ustrzec, albo polecić, choć z tym polecaniem bywa różnie, bo niestety mocno niestabilnie. Dziś piątka, a miesiąc później wpadka za wpadką, więc również trzeba uważać.

Pada pytanie, po co, skoro bezpośrednia rozmowa mało usatysfakcjonowanego gościa z synem właściciela nie prowadzi do niczego, poza wysłuchaniem tego, o czym mówił Ramsay – samozaprzeczenia, że wszystko jest w porządku. Czy w związku z tym ocena coś zmieni? Nie sądzę, bo goście sami zdecydują z czasem, gdzie lepiej się wybrać. Dlatego właśnie nie lubię w swoim zawodzie jednego – przewidywania tej złej przyszłości. Kiedy patrzę na lokal i widzę, że wszystko wokół niego prowadzi prędzej, czy później, do problemów na miarę wzywania Magdy Gessler. Szkoda, bo nawet bycie na rynku -naście, czy -dziesiąt lat nie daje gwarancji, że będzie się kolejne dwa. Znów przychodzi mi po cichu obserwować, jak restauracja pracuje na swoje zamknięcie.

Dziś bez zadań domowych dla Was – po prostu chwila zastanowienia nad tym czy i jak Wy słuchacie gości.

Artykuł Nie lubię przewidywać przyszłości pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Ktoś z Was powie: “to nie restauracja!”, “dlaczego mam się interesować restauracją w Ikei?”, “to nie moja konkurencja!”. No właśnie… każdemu z Was, komu przeszła przez myśl choć jedna z tych uwag, powinien przeczytać te dane: “Fast Company” powołuje się na wewnętrzne dane firmy, z których wynika, że aż 30 proc. klientów Ikea Food – dywizji odpowiedzialnej m.in. za rozwój restauracji zlokalizowanych wewnątrz sklepów szwedzkiej sieci – przychodzi do obiektów Ikei tylko i wyłącznie po to, aby spożyć posiłek. Restauracje działające wewnątrz sklepów Ikea wydają rocznie klientom 650 mln posiłków i generują przychody na poziomie 1,8 mld dol. (dla porównania, przychody całej grupy to 36,5 mld dol.; dane za rok 2016). Jesteście zdziwieni?

Okazuje się, że to właśnie Ikea jest 6. na świecie siecią… gastronomiczną, a każdy, kto uważa, że nie jest dla niego konkurencją, powinien raz wejść tam w porze lunchowej i zobaczyć, ilu gości decyduje się na zjedzenie posiłku właśnie tam, a nie w jego lokalu. Chcecie uderzyć argumentem o niskiej jakości posiłków? Będziecie mocno w błędzie, bo nad ich tworzeniem i doborem czuwa wielkie grono specjalistów śledzących nie tylko to, co modne, ale stawiających sobie za cel używanie produktów wysokiej jakości, a więc kolejny powód za jedzeniem w tym miejscu. Do tego sprawna obsługa, ceny, z którymi będzie Wam ciężko walczyć i wiele udogodnień, zarówno dla pracowników, którzy mają mało czasu na lunch, czy rodzin z dziećmi. Co Wy na to?

Mniej ważne jest dla mnie skupianie się na samej Ikei – chciałam Wam dziś pokazać mechanizm gastronomiczny, który sprawnie działa obok Was, a tak często nie zwracacie na niego uwagi lub po prostu żyjecie w samo-zaprzeczeniu, że w ogóle istnieje. Bardzo często tak samo reagujecie na konkurencję, która walczy o tych samych gości, co Wy – odbiera Wam zyski w porze obiadowej i wieczorem, gdy pora na relaks przy dobrym drinku. Tylko wielu z Was udaje, że go nie ma lub powtarza, że “to nie mój problem”. A problem faktycznie istnieje i często zamiast pojawić się i zniknąć, mocno przyczynia się do problemów, w które wpadacie Wy sami.

Warto zatem pamiętać, że konkurencja to nie “niewidzialne zło”, ale właśnie taki mechanizm, któremu warto się przyglądnąć i od którego całkiem sporo nauczyć. Jeśli oni robią coś dobrze, spróbuj zrobić coś jeszcze lepiej! Widzisz, że zainwestowali w reklamę w internecie i degustacje dla prasy? Przemyśl, jak możesz zadziałać sam, by również nie stać w tyle. Nie mów, że konkurencja Cię nie obchodzi. Nie czekaj z założonymi rękami na cud, który prawdopodobnie się nie wydarzy. Aktywna restauracja obserwuje to, co dzieje się wokół niej – bez względu na to, czy mówimy o gigancie, z którym konkurowanie będzie trudne, czy lokalu o tej samej powierzchni i serwowanej w nim kuchni, jak Wasza. Obserwowanie otoczenia, to również uważność – na nowy plac zabaw, nowe biuro, które pojawiły się niedawno i reakcja w postaci dopasowanej do potrzeb gości oferty.

Pamiętajcie również o tym, że życie w symbiozie z konkurencją może pomóc każdemu z Was, a walka (nie daj B. nieuczciwa) lub totalna ignorancja prowadzą do problemów, które z małych, mogą urosnąć do tych nienaprawialnych. Trzymam kciuki, byście pozytywnie na nowo spojrzeli na Waszych sąsiadów i stworzyli z nimi dobre relacje.

To co, wpadniecie do sąsiadów na kawę?

[1] Źródło: wiadomoscihandlowe.pl “Ikea jest 6. na świecie siecią… gastronomiczną”.
[2] Źródło: wiadomoscihandlowe.pl “Ikea stworzy własną sieć restauracji?”.

Artykuł Konkurencja? Nie interesuje mnie! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Załóżmy, że pierwsza restauracja ma nieciekawe menu, druga – niemiłą obsługę, trzecia – skąpego właściciela, czwarta – zaniedbane wnętrze, piąta – coraz gorsze opinie w sieci, itd. Moglibyśmy wymieniać dziesiątki przykładów-problemów, które powodują, że goście nie chcą odwiedzać danego miejsca. Wyobraźcie sobie teraz, że do restauracji “wpada” specjalista z pomysłem na pomoc i eliminuje dany problem. Niestety, uważam, że to właścicielowi restauracji nie pomoże. Otóż praktycznie żadne kłopoty lokalu gastronomicznego nie sprowadzają się do jednego zagadnienia. Nie ma znaczenia, czy wprowadzimy modne menu, przeszkolimy załogę, nauczymy właściciela mądrego zarządzania pieniędzmi, wymalujemy ściany, czy poprosimy o więcej pozytywnych wpisów zadowolonych gości. Każda z przytoczonych restauracji pozostanie prawdopodobnie w fazie borykania się z zadowalającą ich ilością gości. Dlaczego tak się dzieje?

Uważam, że żadna rewolucja nie jest w stanie się udać, gdy jest przeprowadzana na jednej płaszczyźnie. Praktycznie nigdy problem nie leży w jednym zagadnieniu. Trzeba poświęcić naprawdę dużą ilość czasu i zrozumieć funkcjonowanie restauracji by skutecznie jej pomóc. Co z tego, że wprowadzimy modne menu, jeśli szef kuchni od dawna nie ma żadnych ambicji i gotuje, jak za starych czasów w marnej stołówce. Co nam da wymalowanie ścian, jeśli właściciel wciąż sam jest gościem w restauracji i nie poświęca jej odpowiedniej uwagi? Jakim celem będzie nauczenie odpowiedniej obsługi swojej załogi, jeśli bez reklamy restauracja po prostu przestanie docierać do potencjalnych gości?

Często spotykam się z tym, że restaurator zupełnie ignoruje występujący problem, nie mając świadomości, że prawdopodobnie wykreuje on kolejny, i kolejny… Bywam często “cichym klientem”, obserwuję pracę całego zespołu, nie tylko skupiając się na wizerunku, ale przede wszystkim na tym, jak krok po kroku odbierana jest przez potencjalnych gości dana restauracja. Taka wizyta nie sprowadza się do zjedzenia posiłku i powiedzenia – pani kelnerka była miła, jedzenie ładne i smaczne. Dziwię się wciąż restauratorom, że tego nie rozumieją zatrudniając do kontroli osoby, które nie mają doświadczenia w takiej pracy. Profesjonalna (najczęściej w pełni anonimowa) kontrola restauracji to szereg czynników do sprawdzenia. Wiem również, że odpowiednio stworzony raport jest dopiero wstępem do dyskusji o zmianach z właścicielami lokalu. Mówię “wstępem”, bo mam właśnie na myśli to, o czym wspomniałam na początku – żadna rewolucja nie odbywa się na jednej płaszczyźnie i wymaga zaangażowania dużo większych zasobów, niż zmiana jednego czynnika.

Uważam, że restaurator musi wykazać skruchę i szczere zainteresowanie otrzymanym raportem o błędach i rzeczach do poprawy w lokalu, by faktycznie dane zmiany można było wprowadzić. To niesamowite, jak często na takim raporcie się kończy, a restaurator po prostu macha ręką, czekając na najgorsze.

Dla mnie prawdziwa rewolucja potrzebuje:

• świadomości załogi/właścicieli,
• zaangażowania,
• chęci pogłębiania wiedzy,
• otwartości na nowe,
• odwagi do słuchania krytyki,
• stałej potrzeby rozwoju,
• wsłuchiwania się w potrzeby gości,
• mocnej zmiany mentalności, czasem korzeni gastronomicznych,
• i czasu – przy czym wcale nie tak wiele, jakby się mogło wydawać, bo ten rynek nie wybacza dużej ilości błędów, a więc zmiany trzeba wprowadzać praktycznie natychmiast.

Trzymam kciuki za wszystkich, którzy po pierwsze potrafią powiedzieć – potrzebuję pomocy, a po drugie są gotowi na to, by wysłuchane uwagi wziąć do serca i możliwie jak najszybciej wprowadzić je w życie swojej restauracji. Powodzenia!

Artykuł A Ty jesteś gotowy na zmianę? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Coraz rzadziej chcemy wpadać do restauracji na chwilę – zjeść i wyjść. Chcemy zostawać w nich dłużej, a tym samym musimy mieć warunki do tego, by czuć się tam odpowiednio dobrze. Jak się okazuje, coraz częściej oczekujemy, by wnętrze restauracji było przytulne – właśnie, jak w domu. Co zatem zmienia się w modzie na wykańczanie wnętrz? Przede wszystkim kolorystyka – z szarości, czerni, metali, przechodzimy w kolory intensywne połączone z drewnianymi dodatkami oraz… dużą ilością kwiatów i zieleni! Turkus, pomarańcz, wiosenna zieleń, a nawet elementy kolorystyczne dotychczas kojarzone z konkretnymi krajami, jak wielobarwność strojów indyjskich, intensywny róż, czy żółty, w połączeniu z wygodnymi fotelami i małymi stolikami, mają pomóc gościom poczuć się naprawdę dobrze i chętniej zostać w lokalu dłużej. A właśnie meble również mają w tym pomagać – długie ławy powinny zostać zastąpione małymi stoliczkami, które stworzą klimat kameralnego miejsca, wygodne fotele zachęcą do odpoczynku nie tylko przy obiedzie, ale również przy dobrym alkoholu po nim, a ciepła – wręcz letnia – kolorystyka sprawi, że wraz z ciałem, odpocznie też nasz mózg.

Ważne, by w lokalu pojawiło się więcej zieleni – prawdziwej, soczystej, zadbanej! Ona dodatkowo sprawi, że dane miejsce będzie przyjazne gościom. Mimo to ta zieleń nie może przysłaniać w pełni przestrzeni – najlepiej dużych okien do podłogi, otwartego widoku na cały lokal. Idealnie byłoby stworzyć w restauracji ogród zimowy, gdzie przy herbacie i deserze można poczytać gazetę i naprawdę się zrelaksować.

Zerknijcie na kilka przygotowanych poniżej zdjęć – warto zainspirować się fantastycznymi miejscami podążającymi za potrzebami gości:

fot. FB: RestoranCycyla, Christianforfriends, klushkarest

Artykuł Żegnajcie industrialne wnętrza! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Ogródek.
Warto odpowiednio wcześniej postarać się na zgodę na jego otworzenie lub w przypadku, gdy tak się nie da, spróbować dogadać się z innym lokalem, który w sąsiedztwie ma taką możliwość. Okazuje się, że symbioza, a nie wyłącznie działanie w formie konkurencji, daje większe przychody każdemu z lokali. Goście oczekują możliwości łapania oddechu połączonego z możliwością przebywania na świeżym powietrzu. Ci, którzy nie mają opcji odpoczynku na balkonie, czy u znajomych w ogrodzie, chętnie skorzystają z możliwości zjedzenia obiadu na zewnątrz.

Letnie menu.
Gorące dni sprzyjają ochocie na inne posiłki – niekoniecznie chce się jeść golonkę, ale też nie tylko sałatki. Lato to czas wykorzystania świeżych warzyw i owoców, uzupełnione o dobrej jakości mięsa i ryby. Goście oczekują innego menu, przygotowanego specjalnie na ten okres – wtedy z przyjemnością wybierają się do restauracji. Standardowa oferta sprawia, że uznają, że wolą zrobić obiad samodzielnie. Warto uzupełnić menu o dania nie tylko w pełni sezonowe, ale również zaproponować coś oparte o aktualne trendy.

Napoje.
Latem goście chcą więcej propozycji zimnych napojów – przestają się one opierać wyłącznie na tych najbardziej znanych słodkich standardach. Coraz chętniej zamawiają smakowe lemoniady, przygotowywane na miejscu, z dodatkiem świeżych ziół. Podobnie jest z kawami i herbatami na zimno, a także shakeami dla najmłodszych (często z dodatkiem dobrej jakości lodów). Kreatywność w tym zakresie przekłada się na zainteresowanie gości.

Promocje tygodniowe.
O gości warto również w tym okresie zawalczyć cenami. Po pierwsze przygotować listę promocji obowiązujących danego dnia (np. w poniedziałek makaron ze szparagami w specjalnej cenie), zadbać o autorską i korzystną cenowo ofertę w porze obiadowej, a na wieczór stworzyć propozycję opartą o alkohole odpowiadające zarówno kobietom, jak i mężczyznom (wina, piwa, koktajle).

Dzieci.
Kiedy rodzic ma miejsce, w którym jego dziecko spędzi czas w trakcie wizyty w restauracji – specjalny kącik, zabawki, wygodny dywan, kawałek trawy z atrakcjami – z przyjemnością się do niej wybierze. Daje to szansę odpoczynku całej rodzinie, a według badań, to właśnie rodziny z dziećmi okazują się wydawać sporo pieniędzy w restauracjach!

Uśmiechnięta obsługa.
Lato to czas kojarzący się nam wszystkim z relaksem – nie chcemy oglądać zmęczonych, ciężko ubranych kelnerów, czy kelnerek, które wyglądają, jakby pracowały za karę. Warto zatem zadbać o zmotywowanie załogi oraz ich luźniejsze stroje. To sprawi, że letnia atmosfera udzieli się również gościom.

Miła niespodzianka.
Na koniec wizyty warto przygotować specjalny upominek – niech to będzie domowe ciasto, które otrzyma każdy zamawiający obiad w lokalu lub coś słodkiego dla dzieci. To nie jest tak duży koszt, jeśli potrafimy przeliczyć, że zadowolony gość zapamięta, jak go potraktowano w tym miejscu i z przyjemnością tu wróci na nowe sezonowe danie zaproponowane przez szefa kuchni w kolejnym tygodniu.

Do dzieła restauratorzy!
Goście czekają na Wasze propozycje!

Artykuł Jak przygotować restaurację do okresu letniego i wakacji? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

W jaki sposób przejawia się ona u restauratorów? Dla wielu z nich otworzenie swojego lokalu to realizacja największego marzenia, na które często czekają latami. Potem, trochę jak w bajce, chcą być kimś, kto zbiera zyski i jest swoistego rodzaju gwiazdą w swoim przybytku, a jego splendor zapewnia mu dobrobyt do końca życia. Niestety nie mają tego nawet Ci właściciele lokali, których znamy raczej z mediów i seriali, niż ze sławy zdobywania wyróżnień kulinarnych. Okazuje się bowiem, że – podobnie jak każdy biznes – prowadzenie restauracji to ciężka praca, a przywileje z nią związane stanowią niewielki odsetek całości energii, jaką trzeba w nią włożyć.

Kiedy mijają pierwsze chwile zauroczenia nowo otwartym miejscem zaczyna się prawdziwa rzeczywistość, a wraz z nią pierwsze realne problemy. Jakie? Jednym z większych jest załoga, która rotuje tak często, że coraz trudniej zapamiętać imiona swoich pracowników. Potem kolejne – pierwsze opinie o lokalu, spadające zainteresowanie nim, jakość dań wydawanych gościom, reklama, której zaczyna po prostu brakować. Dalej piętrzy się kolejna lista rzeczy – czystość w lokalu, zaopatrzenie, produkty używane do przygotowywania dań lub ich brak, braki w karcie i jak pokazuje praktyka… kolejne opinie, a na koniec przestaje się powoli zgadzać rachunek zysków i strat.

Wydawałoby się więc oczywiste, że należy reagować. Jednak właściciele, którzy traktują swój biznes jak bajkę, wykazują nad wyraz ogromną ignorancję do wszystkiego, co ich otacza. Atmosfera w załodze choć leży, oni wiedzą lepiej jak coś zrobić i jak dobitnie pokazać pracownikom, kto tu rządzi, a problemy przez nich zgłaszane wpadają jednym uchem, a wypadają drugim. Kiedy zaczyna brakować rąk do pracy, padają kolejne filary dobrej restauracji – jakość produktów zamawianych do lokalu, obsługa gości, smak dań – bo kucharz nie dostał pierwszej pensji na czas i przestaje się starać z każdym dniem.

Właściciel wielokrotnie słyszy o problemach, ale zachowuje się, jakby to nie jego one dotyczyły. Odwiedza targi gastronomiczne na których bryluje chwaląc się, że jego nowo otworzony lokal jest najmodniejszym w mieście, gdy w tym samym czasie na miejscu gości coraz mniej. Słyszy – trzeba zadbać o jakość i koniecznie zainwestować reklamę, ale on nie odbiera telefonów i nie odpisuje na maile przez kilka tygodni, bo “nie ma na to czasu”. Przecież robi tak wiele, właściwie wszystko – jeździ po pomidory, kupuje alkohol, przywozi szefa kuchni, który akurat zaspał do pracy, a w tym samym czasie faktycznie zapomina o głównych problemach, na jakie trafia jego lokal. No, może wcale nie zapomina, ale jest mu dobrze udawać, że ich nie ma. To właśnie ten największy błąd, który piętrzy się z każdym dniem – ignorancja. Na początek nie interesuje go kolor serwetek do lokalu, potem lista dań na komunię, potem to, że braki i jakość dań przestaje zadowalać gości, a potem to, ze reklamować to on się przecież i tak nie musi, bo ma tak dobre miejsce, że ludzie sami przyjdą. Jednak przestają przychodzić, bo ta jego ignorancja zaczyna przekładać się na odbiór lokalu przez gości. Mało o nim wiedzą, bo w mediach pustki, złe opinie, a Facebook albo martwy, albo tak fatalnie prowadzony, że działa na niekorzyść. Ale co tam, właściciel wciąż się nie przejmuje. To nie problem – mówi. A potem kupi drogie garnki, bo akurat ktoś go do tego sprytnie przekonał i każe szefowi kuchni tworzyć w nich cuda, podczas gdy ten nie ma powoli komu serwować dań.

Czarna wizja? Nie. Niestety zbyt realna i zbyt często powtarzająca się wśród restauratorów. Bo przecież żaden problem dla restauratora-gwiazdy, to nie coś, co można i trzeba rozwiązać, ale zdecydowanie coś, co dużo łatwiej zignorować. W końcu jutro też jest dzień. Do momentu, gdy bilans miesiąca zaczyna pokazywać minus. To niby też można zignorować, ale jak długo? Sami sobie odpowiedzcie na to pytanie.

Fot. visualhunt.com

Artykuł Ignorancja – jeden z największych grzechów restauratora pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.