Otóż w Polsce jest coś takiego, jak kompleks mniejszości. Co mam na myśli? Wbrew pozorom bardzo prosty tok myślenia właścicieli małych restauracji. Otóż:
– nie mam za dużo pieniędzy, więc nie muszę szkolić załogi – niech robią to, co do nich należy,
– nie potrzebuję zmieniać menu, bo przecież ludzie chcą zawsze jeść te same potrawy,
– nie oferuję wysokich płac, ani angażu, bo i tak pracownicy pójdą do konkurencji,
– nie muszę zatrudniać managera – sam zajmę się wszystkim (nawet gotowaniem!),
– “tamci” i tak mnie przebiją…

W tym samym czasie restauracje należące do sieci coraz częściej inwestują w to, o czym powinien pamiętać KAŻDY, nawet ten z małym lokalem restaurator. Wprowadzają nowe menu oparte o badania dotyczące popularności i wygody z korzystania z niego (jeśli chcecie powiedzieć, że nie macie skąd wziąć takich informacji, zapraszam na szkolenia, które wielokrotnie w tym temacie prowadzę!), zmieniają wygląd restauracji, by nadążyć za trendami, szkolą załogę i dają im szansę awansu, bo to właśnie od nich zależy sprzedaż w restauracji w największym stopniu (zapomnieliście, że to kelner sprzedaje ostatecznie to, co restauracja ma w ofercie?), pozwalają na zaangażowanie załogi, która weryfikuje opinie i dba o to, by goście byli zadowoleni, reaguje na problemy, które powstają przy obsłudze, itd.

Pada więc pytanie, czy te rzeczy mogą robić tylko duzi? Zdecydowanie nie!
Każdy restaurator prowadzący swój biznes powinien przygotować się na to, by przeszkolić załogę, np. wysłać ją na szkolenia na targach gastronomicznych, wyszukać specjalnie zorganizowane szkolenia, np. dla barmanów, kelnerów, managerów, bo jak się okazuje, nie są one specjalnie kosztowne, zainwestować w szefa kuchni, którego motywacją mogą być konkursy, w których bierze udział, a w czym wspiera właściciel, nagradzać załogę za dobrze wykonaną pracę, szanować ich i przede wszystkim przypomnieć sobie, że duży nie zawsze może więcej – śmiem twierdzić, że raczej mądry! Bo to, w jaki sposób prowadzicie biznes, zależy nie od wielkości, ale od zaangażowania i chęci wprowadzania tego, co docelowo przyniesie Wam zadowolenie gości.

Życzę Wam, właścicielom i małych i dużych restauracji, by ten nowy rok przyniósł Wam przede wszystkim chęć samodzielnej zmiany, szkoleń, poprawy jakości, nowych propozycji w karcie, zaufania do załogi, inwestowania w siebie, w nich i otwartości na to, czego oczekują goście. Wszystkiego dobrego!

Fot. Pexels

Artykuł Kompleks mniejszości, czyli dlaczego duży wydaje się móc więcej pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Otóż odpowiedź jest bardzo prosta – na nieszczęście wielu osób decydujących się na otworzenie restauracji, wpływa kilka bardzo podstawowych czynników, których głównym jest niewiedza i brak biznesowej wyobraźni.

Po wielu spotkaniach z osobami, które otworzyły biznes i mają dziś poważny problem, bo nie przynosi on oczekiwanych przychodów, okazuje się, że kilka pytań jest nadal pewnego rodzaju murem nie do przeskoczenia – jakie to pytania/problemy?
– badanie przepływu ludzi w okolicy lokalu, który wybrano na restaurację – najczęściej brak takowego,
– informacja o tym, co było w tym miejscu wcześniej – mocnym zdziwieniem jest to, gdy okazuje się, że nie poszło w tym miejscu już 5 różnych restauracji, ale nikt tego nie sprawdził,
– brak planu biznesowego uwzględniającego nie tylko opłatę ZUS-u, czy wyposażenie kuchni, ale przede wszystkim promocję,
– brak pojęcia o tym, co to w ogóle jest promocja restauracji jak należy ją “sprzedawać”,
– niepoprawny sposób dobierania załogi i problemy z godnymi wypłatami,
– brak kontroli nad swoim biznesem – wielu właścicieli lokali uważa, że samo się będzie kręcić, a oni nie muszą być na miejscu…

To początek prowadzący do lawiny, która niszczy wszystko – najpierw pracowników, potem kucharza, następnie właścicieli, a na końcu miejsce pracy, czyli restaurację. W tej liście błędów jest jednak jeszcze jeden czynnik, o którym zapomina wielu nowicjuszy restauracyjnych – to coś, o czym należy pamiętać każdego dnia otwierając lokal – SZACUNEK i CHĘĆ ZADOWOLENIA GOŚCI. Wielu restauratorów stawia przede wszystkim na zysk. Nic więcej poza tym się dla nich nie liczy, a zaślepieni tylko oszczędnościami i złymi inwestycjami w dziwne kierunki, zapominają, że właśnie bez tego jednego czynnika, wszystkie działania nie zmienią złego kierunku rozwoju lokalu.

Gdybyście dziś, jako właściciele, mieli przed sobą nauczyciela, który właśnie wyciągnął kartkę i powiedział – “SPRAWDZAM!” – co pojawiłoby się, jako odpowiedź ja jedno pytanie na kartkówce:

Czym zachwycacie regularnie swoich gości?

Bardzo chcę od Was teraz usłyszeć tą odpowiedź!

Fot. visualhunt.com

Artykuł Setki zmian, wciąż jednak coś najważniejszego pozostaje na pierwszym miejscu pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Po czym goście poznają, czy dana restauracja ma szefa kuchni znudzonego życiem i stale powtarzającego te same przepisy na żurek z proszku, czy weselny kotlet z sosem z wiaderka? Przede wszystkim po propozycji dań w karcie menu, na co każdy właściciel też powinien zwrócić uwagę! Nudna karta, nieciekawe, rzadko zmieniające się i sztampowe dania to pierwszy sygnał, że szef kuchni wypalił się w swoim zawodzie. Brak sezonowości produktów i absolutne niezainteresowanie nowinkami w gastronomii oraz modą, to ciąg dalszy pogrążania KAŻDEJ restauracji.

Nie! Nie trzeba myśleć o zdobywaniu najtrudniejszych i najbardziej kontrowersyjnych wyróżnień, ale karmienie ludzi to dziś zdecydowanie zbyt mało, by restauracja odniosła sukces. W dobie gotowości posiłków dostępnych na wynos w wielu sklepach, dziś restauracja musi robić coś więcej niż karmić – przede wszystkim ZACHWYCAĆ. A ta rola zaczyna się od tego, jaką filozofię ma szef kuchni. Może właśnie dlatego zdarza się, że Magda Gessler zamiast pracować nad zmianą pomysłu na profil lokalu musi zaczynać od zmiany ludzkiego podejścia. Bez tego nie ma co malować ścian na inny kolor, czy wprowadzać innej kuchni. Dobry szef kuchni to taki, który powoduje, że wychodząc z restauracji goście myślą – to było prawdziwe kulinarne doznanie! Jestem nie tylko najedzony, ale też naprawdę zadowolony, bo takiego dobrego dania nie jadłem dawno. Natomiast dobra restauracja to taka, do której idzie się z myślą – jestem przekonany, że tak dobrze sam nie ugotuję, a to co w niej zastanę, sprawi mi ogromną przyjemność. Właśnie na to czekają goście. A czy Twój szef kuchni ma ambicje? Kiedy ostatnio to sprawdziłeś?

Fot. visualhunt.com

Artykuł Szef Kuchni bez ambicji pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak opisałbyś, zamykając oczy, najlepszą potrawę serwowaną w Twoim lokalu? Czy potrafiłbyś opisać dokładnie sposób jej przygotowania, produkty używane do tego, czas i pracochłonność? Czy przedstawiłbyś to, w jaki sposób pachnie ona w momencie wydania, na jakim talerzu i jak jest ułożona, jakie kolory dominują w tej potrawie? Czy potrafiłbyś porwać słuchacza opisując jakie wrażenie przynosi pierwszy kęs? Co zapamiętuje się, gdy kończy się nią delektować?

Wyobraź sobie, że masz tylko jedną minutę na to, by zachwycić swojego słuchacza. Krótkie 60 sekund, które ma się przełożyć na Twoje być, albo nie być! Potrafiłbyś? Spróbuj! Jeśli nie – zastanów się, co jest tego przyczyną. Może nie ma takiego dania, może nie jest ono tak zachwycające, jakbyś chciał… czy to aby nie pora na zmianę? Do dzieła!

Może wpis na Facebooku, a może na stronie www… wszystko zależy wyłącznie od Ciebie!

Czekamy,
Twoi przyszli Goście.

Fot. freepik.com

Artykuł Zachwyć nas najlepszym daniem serwowanym w Twojej restauracji… opisując je! pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.

Właśnie dlatego, że jej postawa doskonale odpowiada czemuś, czego oczekuje się od właściciela restauracji, a co wielokrotnie mija się z rzeczywistością – mam tu na myśli traktowanie swojego biznesu, czyli restauracji, jak kolejne dziecko w rodzinie. Skąd takie porównanie? Otóż prowadzenie lokalu gastronomicznego, który przynosi zyski wymaga wysiłku na pełen etat – zaangażowania od pierwszego momentu, gdy rodzi się myśl na otworzenie restauracji, poprzez przygotowanie biznesplanu, dobór współpracowników, dobranie lokalizacji i wybór miejsca, jego wykończenie, stworzenie menu, aż po codzienne dbanie o każdy element tworzący to, co goście będą wspominać i doceniać – jakość, smak i wrażenia, które dostarcza wizyta w lokalu.

Czy da się być rodzicem na 1/4 etatu? Zdecydowanie nie! Podobnie jest w przypadku prowadzenia restauracji – nie można zostawić biznesu samemu sobie, by prowadził go ktoś inny, bo to jak oddanie dziecka w ręce obcej osoby i oczekiwanie, że będzie “po naszemu”. Czy można wpadać do restauracji na chwilę, tylko po to, by zweryfikować ilość pieniędzy w kasie i biec dalej, zajmując się swoimi rzeczami nie związanymi z tym biznesem? Również nie, bo coś, czego nie dogląda się praktycznie cały czas, staje się cudzym biznesem, za który przestaje się być odpowiedzialnym. Zastanawiające, że wielu restauratorów uznaje, że prowadzenie restauracji to coś w formie zabawy – zwykłego marzenia, które łatwo spełnić. To błąd, bo o ile marzenie i pomysł musi być, o tyle w tą formę zarobku trzeba włożyć mnóstwo wysiłku, by nie była to bańka mydlana, która parę tygodni po otwarciu, pryska – zostawiając właściciela z kredytem i rosnącą frustracją wynikającą z coraz mniejszej liczby gości. Choć w głowie na samym początku każdy interes wygląda obiecująco, trzeba zakasać rękawy i potraktować restaurację, jako kolejnego członka rodziny, o którego należy dbać w pełni tak samo, jak o pozostałych. Z tego właśnie powodu porównanie mojej koleżanki ma sens – jej praca, to jej kolejne dziecko, które – z jednej strony bardzo cieszy i sprawia satysfakcję, ale z drugiej – stanowi miejsce, które traktuje poważnie i rzetelnie.

Jeśli jako restaurator chcesz sprawdzić, czy faktycznie tak podchodzisz do tematu, zastanów się, co stanowi główny temat Twoich myśli w ciągu dnia i gdzie spędzasz najwięcej czasu. Gdy na te dwa pytania nie odpowiadasz, myśląc o restauracji, możesz być pewien, że Twoje “dziecko” wychowywane jest przez kogoś innego, często pozbawionego wiedzy i profesjonalizmu. Pada więc pytanie – czy jesteś pewien, że w ten sposób chcesz go zostawić w jego rękach? Oby nie! Trzymam kciuki, bo restauracja to nie tylko biznes, który się prowadzi, ale coś, czym faktycznie się żyje.

Artykuł Restaurator – rodzic “na pół gwizdka”? pochodzi z serwisu Agencja Marketingowa AFMedia.